Artakalan

Sonra Derviş’in Kharon’u oldum.

O, en son gün bilinmeze doğru yola çıkarken, Musorgski’nin “Çıplak Dağda Bir Gece” adlı parçasını beraber dinlemiştik.

Elini tutmuştum.

“Üşüyorum,” demişti titreyerek.

“Geçecek, dayan Derviş,” diye fısıldamıştım, “dayan, az kaldı…”

Arkamda, aşağılarda, o vadideki köyde, Derviş’in üzerinde bir taş bile olmayan mezarının yerini sadece ben biliyorum. Dostunun elini sıkıca tutup beş nehirden birden geçiren ve sonra da bu köyde sonsuzluğa uğurlayan ben, yani Pençe!

Her şeyi önüne katıp sürükleyen azgın bir sele kendilerini kaptırmamak, sürek avlarına yem olmamak için ordan oraya savrulup dursalar da “sol memelerinin altındaki cevahiri” karartmamaya çalışan; hangi koşul ve ortamda olursa olsun insani özlerini korumak için mücadele eden, yana yana kor ateşlerin içinden geçen insanların dünyasına götürüyor bizi Tarık Demirkan. Uzak ve yakın geçmişte yaşanan acılardan artakalanları, o hüzün veren tortuyu deşeliyor. Yürekten ve yüreğimize dokunan bir anlatımla…